Editoriaal

Gelukkige verjaring

Sommige delen van ons rechtssysteem vertonen toch wat gaten als je het mij vraagt. Bisschop Vangheluwe, de man die bekende twee van z’n neefjes misbruikt te hebben, wordt voor geen van zijn daden vervolgd wegens ‘verjaring’. De klachten tegen hem blijven binnenstromen, terwijl hij in Vlaanderen vandaag breed glimlachend kan zeggen dat het allemaal maar een spelletje, een ritueel was. Waarom zou hij niet? Niemand kan hem nog iets maken, en daar is hij zich zeker en vast bewust van. De man bekent de feiten, het kán toch niet zijn dat hier geen straf meer op te plakken is?

De verjaringstermijn bij ons in België is 15 jaar voor zware feiten als pedofilie, moord en dergelijke. Onlangs hoorde ik dat men ‘van plan was het verjaringstermijn terug op te schuiven naar 30 jaar in plaats van 15 jaar’. Eerst zien en dan geloven natuurlijk.

Weg met verjaringstermijn, als je ’t mij vraagt. De feiten zijn verjaard voor de dader, inderdaad die komt weg, en de slachtoffers? Verjaren voor hun de feiten ook? Ze zitten met trauma’s die nooit verwerkt zullen worden, en zullen blijven herinnerd worden aan wat gebeurd is. Probeer hen de betekenis van het begrip verjaring maar eens uit te leggen.

Drie zigeunerbroers en hun vader werden in 1991 beschuldigt op de roofmoord van een cafébaas in Kaster. Deze feiten zijn 20 jaar geleden, maar zijn nog niet verjaard. Normaal zou een zaak als deze een verjaringstermijn van 15 jaar hebben, maar door daden van vervolging geldt hier de oude verjaringstermijn, 30 jaar dus. Waarom kan de verjaringstermijn in deze zaak dan wel aangepast worden, en niet in zaken als Vangheluwe? Pedofilie is minder erg dan moord, kan je argumenteren, maar daar kan over gediscussieerd worden.
En wat met Danneels, die alles wist? Hij wist al jaren van de feiten, maar heeft ook gezwegen. In elke andere zaak zou hij bekeken worden als medeplichtige, maar ook hier weer niet. Viva la Belgica !